-شادکامی-

تنها راه شادکامی از طریق خداوند است
زخم زبان
Spread the love

اینجا بشنوید

۱ـ زخم زبان از زخم شمشیر بدتر است، چرا؟

چون به فرمایش خداوند زبان همچون آتش است در میان اعضای بدن ما، زبان دنیائی از شرارت است که همه وجودمان را می‌آلاید و دوران زندگی را به جهنم سوزانی مبدّل می‌کند. به قول سعدی شیرازی:

نگاه دار زبان تا به دوزخت نبرد                   که از زبان بتر اندر جهان زبانی نیست

زخم شمشیر زخم بر جسم می‌زند و زخم زبان زخم بر جان و روان. جراحت جسم به مرهمی شفا یابد ولی زخم روح، مرهمی روحانی می‌خواهد. زخمی که به واسطه شمشیر ایجاد می‌شود، جسم را می‌کُشد ولی زخم زبان روح و روان را. خلاصه زبان، شرور و رام‌نشدنی و پر از زهر کشنده است و کسی که در سخن گفتن خطا نکند، انسان کاملی است و به قول سعدی:

صدف‌وار باید زبان در کشید    که وقتی‌که حاجت بوَد دُرّ چکانی

۲ـ آیا استفاده از دشنام به‌عنوان شوخی کار درستی است؟

هرگز. استفاده از دشنام برای شوخی بسیار خطرناک است. ما گاهی سخنانی را برای شوخی و سرگرمی استفاده می‌کنیم ولی غافل از این‌که بر قسمت‌هائی از وجود خودو دیگران تأثیر می‌گذاریم که هیچ مرهمی قادر به شفای آن نیست. چه خوب است که قبل از خروج کلمات از دهانمان آن‌ها را مزه مزه کنیم و به‌راحتی اجازه خروج ندهیم چون خداوند می‌فرماید: آن‌چه که آدمی را نجس می‌سازد چیزی است که از وجود او صادر می‌شود و بر زبان می‌آورد. به قول ضرب‌المثل معروف آب ریخته شده رانمیشه جمع کرد . پس به کلمات که قرار است از دهانمان خارج شوند همچون اجسام خطرناک بنگریم و به سادگی اجازه‌ خروج ندهیم مگر این‌که از انرژی سازنده آن‌ها مطمئن باشیم، مبادا به‌جای بنا، باعث هلاکت ما و دیگران گردند و هرگز از دشنام و بیهوده‌گوئی به‌عنوان شوخی و خودشیرینی استفاده نکنیم و به قول نظامی:

کم گوی و گزیده گوی چون دُرّ       تا  زاندک تو جهان شود پُر

به قول پدربزرگم که می‌گفت دهان مرکز بررسی ومزه مزه کردن کلماتی است که از مغز خارج می‌شوند اگر این مرکز تصفیه لازم نبود خداوند کلمات را مستقیماً از مغز ما خارج می‌کرد نه از طریق دهانمان.

۳ـ چرا همگی از افراد بدزبان دوری می‌کنند؟

زیرا افراد بدزبان باعث آسیب و آشفتگی دیگران می‌شوند. افراد بدزبان بدون این‌که خود آگاه باشند بر روح و روان خود و دیگران تأثیر منفی می‌گذارند. زبان در دهان همچون آتش است و با این آتش می‌توان جان‌ها را گرم کرد و باعث بنا شد و در عین حال می‌توان عالمی را به آتش کشید و باعث هلاکت شد. بستگی به ما دارد که چگونه از آن استفاده کنیم. اشخاص بد زبان و بد کلام، از این آتش برای نابودی استفاده می‌کنند و همه از آن‌ها گریزانند زیرا نمی‌خواهند که هلاک شوند، همان‌طور که همه از آتش سوزان گریزانند ولی آتشی که آن‌ها را گرم می‌کند و مهار شده است تا صبح در کنارش می‌نشینند و لذت می برند. پس بسیار مواظب این آتش وجود خود باشیم که سر سبز را به باد ندهیم. چون همان‌طور که شنیده‌ایم، زبان سرخ، سر سبز می‌دهد بر باد.

۴ـ آیا رُک بودن می‌تواند نوعی زخم زبان باشد؟

رک بودن گاهی خوب است. زمانی‌که قرار است حقیقت را بیان کنیم باید رک باشیم و با صداقت سخن گوئیم ولی در امور دنیائی رک بودن چیزی شبیه زخم زبان است و باعث دل شکستن می‌گردد. خوشبختانه در فرهنگ ایرانی رک‌گوئی کمتر است و تعارفات بسیار. باید هشیار باشیم که در امور دنیوی کمتر از رک‌گوئی استفاده کنیم ولی در امور روحانی باید که رک بود و مستقیماً حقیقت را بیان کنیم. ما همیشه زمانی‌که می‌خواهیم سخنی بر زبان بیاوریم خوب است که توجّه داشته باشیم که می‌خواهیم خود را بزرگ کنیم یا حقیقتی را بگوئیم. اگر می‌خواهیم خود را بزرگ کنیم، بهتر است که در گفتن آن قدری تأمل کنیم و رک نباشیم ولی اگر گفتن آن سخن باعث نشان دادن عظمت خداوند و شکوه اوست حتماً به وضوح و با رکی کلام را بگوئیم. مهّم‌ترین امر در سخنوری این‌است‌که کلامی که می‌‌گوئیم باعث بزرگی ما نگردد و دیگر این‌که چاپلوسی برای دیگران هم نباشد بلکه فقط باعث بیان حقیقت و بزرگی خداوند گردد. زبان همچون سوختی است که اگر برای غیر از حقیقت و خداوند به‌کار رود، شعله‌هایش وجودمان را به آتش می‌کشد و باعث هلاکت ما می‌گردد ولی بیان حقیقت و تمجید از خداوند از منبع سوختی محافظت کرده و به وجودمان برکت و آرامش وگرما خواهد داد.

ارسال در فیس بوک

Leave a Reply

گفتگو

شعروادبیات

قصه

آشپزخانه

دانستنیها

Share on Facebook

4784
Share

ديدگاههاي اخير