نهایت عشق

Spread the love

اینجا بشنوید

[ti_audio media=”4249″]

[ti_audio media=”4250″]

269463_125932940828834_124490437639751_217840_1528872_n

 

 1ـ چگونه باید عشق و محبّت خود را به دیگران نشان داد؟

ما محبّت خود را باید بی‌شائبه و بدون چشم‌داشت به دیگران نشان دهیم، همان‌طور که خداوند بدون چشم‌داشت ما را محبّت می‌کند، فرض کنید خداوند در قبال محبّت‌هایش از ما توقع داشت، آیا هرگز می‌توانستیم محبّت‌هایش را جبران کنیم؟ آیا ما حتی یک دم ویا بازدَم را می‌توانیم جبران کنیم؟ به تک‌تک اعضای بدن خود بنگرید، فقط یکی از اعضایمان اگر دچار اختلال گردد، همه زندگیمان را حاضریم صرف بهبود آن کنیم، پس ما هرگز نمی‌توانیم محبّت‌های خداوند را جبران کنیم و او هم بی‌چشم‌داشت ما را محبّت می‌کند. پس ما هم باید همچون او به پاس این همه محبّت ، دیگران را بی‌شائبه محبّت کنیم.

 دیگر این‌که برای محبّت و عشق به دیگران باید آن‌ها را بشناسیم. گاهی بعضی از محبّت‌ها در واقع محبّت نیستند، آن‌چه که باعث بنای ما گردد محبّت است و اگر باعث بنایمان نشود، آن محبّت نیست. دیگر آن‌که آن‌چه را که برای خود می‌پسندیم، برای دیگران نیز بپسندیم و گاهی خود را جای دیگران بگذاریم و ببینیم چه نوع محبّتی نیاز دارند که باعث رشد و بنای آن‌ها می‌شود. به این‌که خود را جای دیگران قرار دهیم، باعث می‌شود آن‌ها را بهتر درک کنیم و می‌فهمیم که در چه شرایطی قرار دارند. چه خوب است که محبّت فقط از روی دلسوزی نباشد، چون بسیاری محبّت همراه با دلسوزی را نمی‌پذیرند بلکه به‌گونه‌ای محبّت کنیم که شخص معذب نشود و باعث شرمساری وی نگردیم. واقعاً از این نیروی فوق‌العاده خویش استفاده کنید که بسیار مفید است و باعث رشد روحانی می‌گردد.

۲ـ چرا باید با دیگران با محبّت و عشق رفتار کنیم؟

اوّل از همه این‌که خداوند ما را محبّت کرده است و ما وقتی دیگران را محبّت می‌کنیم، گوئی که به خداوند پاسخ می‌دهیم، از طرفی دیگر محبّت حکم و فرمان خداوند است که باید اوّل از همه خدای خود را دوست بداریم و محبّت کنیم و بعد دیگران را همچون خویشتن دوست بداریم. وقتی ما محبّت می‌کنیم، باعث کمک به خود و دیگران می‌شویم چون این باعث نیرو و نشاط در انسان می‌گردد و شادی‌آور است و از طرفی دیگر محبّت انسان‌ها را با هم یکی و متحد می‌سازد توگوئی محبّت ساختار همه آفرینش است و بدون محبّت هیچ جانی در بدن باقی نمی‌ماند. سعی کنیم با هم مهربان باشیم که مهربانی خود محبّت است. انسانی که در مهر و محبّت زندگی می‌کند، زندگی پربرکتی خواهد داشت، رشد بسیار خواهد کرد و رستگار می‌شود. محبّت آن‌قدر بزرگ است که خداوند می‌گوید: خدا محبّت است. در واقع با محبّت، ما با خداوند همراه و همنشین خواهیم بود و این نیروی فوق‌العاده خدائی است. ما وقتی با دیگران با عشق و محبّت رفتار کنیم تو گوئی که با نیروی فوق‌العاده‌ای که خداوند در اختیار ما گذاشته است به آن‌ها مرتبط می‌شویم و صاحب برکات بسیاری خواهیم شد.

۳ـ چرا همگان شخص با محبّت را بیشتر دوست دارند؟

شخص با محبّت به دیگران نیرو می‌بخشد و باعث شادی دیگران می‌شود، شخص با محبّت موجب دلگرمی و امید است. در واقع نه این‌که شخص مهّم است بلکه هرکس که از این نیرو استفاده کند باعث این زیبائی‌ها می‌شود. در محبّت نیروی خدای‌گونه است چون از آنِ خداست که آن را با ما به اشتراک گذاشته است. از طرفی دیگر چون این نیروی فوق‌العاده از طرف خدا است ما را همچون خداوند جذاب و زیبا می‌گرداند. توجّه داشته باشیم که محبّت همیشه به اندازه توانمان می‌تواند باشد. مثلاً یک کودک ممکن هست که آبنبات داخل دهان خود را با شما شریک شود،‌یا یک فقیر تکه نان خشک خود را، فرقی ندارد مهّم این‌است‌که محبّت نیروی خاص و عجیبی را داراست. واقعاً انسان هرچه در این راه سیر کند کم است چون فیض عجیبی است. از سوی دیگر محبّت قدرت تبدیل دارد و باعث رشد و شکوفائی انسان می‌گردد. انسان با محبّت همچون درختی پربار است که هر سال بزرگ‌تر و پربارتر می‌شود و همیشه در موعد معین صاحبش آن را هرس می‌کند و شاخه‌های زائد را می‌زند. این درخت همواه در حال رشد و تغییر است و هر سال پربارتر و دوست‌داشتنی‌تر خواهد‌بود ولی در مقابل درختی که هیچ محصولی ندارد، روزی نه چندان دور بریده می‌شود و در تنور سوزانده خواهد شد. پس زیبائی و جذابیت خود را به واسطه آن‌چه که واقعی است، به‌دست آورید نه به واسطه چیزهائی که از دست می‌روند و غیرواقعی‌اند.

۴ـ ایمان به خداوند چه تأثیری در ابراز عشق و محبّت واقعی دارد؟

تنها عشق و محبّت واقعی به واسطه ایمان به خداوند صادر می‌شود. انسان بی‌ایمان محبتش از روی توقع است و برای مزد کار می‌کند، ولی انسانی با ایمان است که محبّت و عشقش فقط برای خود خداست نه برای چشم‌داشت.  ببینید یک مزدور یا مزدبگیر کار می‌کند و در قبال کار و محبتش توقع مزد دارد، ولی کسی که واقعاً برای خداوند است باید به‌گونه‌ای محبّت کند که هیچ‌کس باخبر نشود. همان‌گونه که خداوند می‌فرماید: طوری ببخش که دست چپت از دست راست تو خبردار نشود. حتی در هنگام پرستش باید به‌گونه‌ای باشیم که دیگران متوجّه نشوند بلکه به خلوت خود برویم و پرستش کنیم. در واقع این محبّتی است بین ما و خداوند که هیچ‌کس نباید از آن باخبر شود که در واقع ریاکاران مزد خود را گرفته‌اند و نزد خداوند اجری ندارند. از طرفی دیگر اگر محبّت را برای اجر و مزد نزد خداوند کنیم نیز از تأثیر بالای محبّت که رشد و نجات است دور می‌افتیم. در واقع اگر تأثیر واقعی محبّت را می‌خواهیم بدانیم باید از مزد دنیائی و اخروی آن صرف نظر کنیم که چه بسا هر دو تأثیر را خواهیم گرفت و حتی چندین برابر، ایمان به خداوند باعث می‌شود که راحت‌تر ببخشیم و محبّت کنیم و هم‌چنین باعث شناخت انسان از قوانین خداوند می‌گردد، که حتی  ما را به محبّت دعوت می‌کند و می‌گوید اوّل خدای خود را با تمامی دل و جان دوست بدارید و محبّت کنید و سپس همسایه خود را همچون خویشتن.

ارسال در فیس بوک

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *