ناخوشی

Spread the love


معمولاً همگان بیماری و ناخوشی را دوست نداشته و همیشه به آن با نظری منفی می‌نگرند. حال این بیماری چیست؟ آیا بیماری جسمانی است یا روحانی؟

انوری عشق را بیماری دانسته ولی شدیداً خوستار رسیدن به این بیماری است و چنین می‌گوید:

عشق بیماری دل باشد و عاشق بیمار         دل من باد گرفتار چنین بیماری

حافظ نیز دوری از معشوق را عامل بیماری دانسته و از سختی آن می‌گوید:

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست                 بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

و در عین حال حافظ نیز مانند انوری مشتاق چنین ضعف و بیماری که به‌خاطر رسیدن عاشق به معشوق ازلی حاصل می‌گردد، می باشد.

با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش       بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی

ما هم می‌توانیم به بیماری جسم و جان از زاویه‌ای دیگر نگریسته و ببینیم که همیشه بیماری ناتوانی و سختی نیست. شخص هنگامی‌که بیمار می‌شود با خداوند خود ارتباطی عمیق‌تر پیدا کرده و از او کمک می‌طلبد همان‌گونه که داوود نبی هنگام بیماری چنین سرود می‌خواند:

خوشا به حال کسانی که در اندیشه فقرا هستند. خداوند آنان را هنگام سختی نجات خواهد داد و در هنگام بیماری آن‌ها را کمک می‌کند و به ایشان سلامتی می‌بخشد.

انسان پس از روزها سلامتی و کار و تلاش و احتمالاً خستگی هنگامی‌که دچار بیماری شده و بستری می‌گردد شاید به ظاهر دردمند و رنجور است ولی نه آیا اجباراً بر تخت خوابیده و استراحت می‌کند و تمام کسانی را که دوست می‌دارد و در آرزوی دیدار آن‌هاست با گل و شیرینی بر سر بالین خود ملاقات خواهد کرد؟

از طرفی دیگر نیز چه بسیار مهّم است که هنگام دریافت سلامتی قدرشناس بوده و شکرگزار خداوندی باشیم که به ما سلامتی را دوباره ارزانی داشته چراکه بیماری همیشه در کمین انسان‌هاست.

کلام خداوند می‌فرماید: خدا شخص بیمار را از بستر بیماری بلند خواهد کرد و اگر مرتکب گناهی شده باشد بخشیده خواهد شد.

سعدی شیرازی نیز یادآور می‌گردد که بیماری همیشه پشت در است و شکرگزاری از طبیب اعظم که همانا خداوند است بسیار نیکوست.

چو بِهْ بودی، طبیب از خود میازار          که بیماری توان بودن دگر بار

ارسال در فیس بوک

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *