دزدی

Spread the love

اینجا بشنوید


طمع به مال دیگران بزرگترین عامل دزدی است. به قول پروین:

هرکه شاگرد طمع شد، دزد شد       این چنین مزدور، اینش مزد شد

و شخص طماع به‌دلیل عدم مناعت طبع و قناعت، دست به مال دیگران دراز کرده با بی‌شرمی اموال دیگران را به غارت می‌برد و به قول مولانا خود را نیز محق دانسته و می‌گوید ما نیز می‌بایست بخوریم:

لولی که زَرَش نَبْوَد، مالِ پدرش نَبْوَد           دزدی نکند، گوید: پس ما چه خوریم آخر؟

و یا بسیاری به‌دلیل عدم آگاهی و بی‌ایمانی راه نادرست دزدی را انتخاب کرده و به گمراهی کشیده می‌شوند چنان‌که پروین اعتصامی می‌گوید:

ما ندیدیم و راه کج رفتیم           ورنه در راه پیچ و تاب نبود

و هم‌چنین در ادامه می‌گوید که همنشینی با خلافکاران نتیجه‌اش مانند ایشان شدن است:

هرکه با اهریمنان دمساز شد            در همه کردارشان انباز شد

کلام خداوند تأکید می‌کند که دزدان، طمع‌کاران، مستان، ناسزاگویان و کلاهبرداران در پادشاهی خدا هیچ بهره‌ای نخواهند داشت.

حال آیا دزدی فقط به معنای سرقت اموال دیگران است؟ نه.

آیا کم‌کاری نیز نوعی دزدی است؟ شخصی که دچار بیماری دزدی و طمع گشته طبق کلام خداوند می‌بایست درباره آن‌چه در عالم بالاست بیندیشد نه به آن‌چه بر روی زمین است تا بدین وسیله از شرّ این درد ناشایست رهائی یابد. به قول مولانا:

تو چشم بگشا تا مهتاب بینی                تو مه را نور بخشیدن میاموز
آری، می‌بایست چشم‌ها را گشود و حقیقت را دید و به کلام خداوند عمل نمود چنان‌که داوود نبی این‌گونه دعا می‌کند: دلم را به اطاعت از اوامرت مایل گردان، نه به مال دنیا.
ارسال در فیس بوک

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *